เงื่อนไขการรับประกัน
          ๑. อายุผู้เอาประกัน
              ๑.๑ ๑ เดือน ถึง ๖๔ ปี สำหรับ อ.๑ และ ฆจ.๑
              ๑.๒ ๕ ปี ถึง ๖๔ ปี สำหรับ อ.๒ และ ฆจ.๒
              ๑.๓ ๕ ปี ถึง ๖๔ ปี สำหรับ อ.๓
          ๒. ระยะเวลาคุ้มครองและระยะชำระเบี้ยฯ เท่ากับสัญญาประกันชีวิตหรืออายุครบ ๖๕ ปี

ผลประโยชน์ด้านความคุ้มครอง
          ๑. คุ้มครองการเสียชีวิตและสูญเสียอวัยวะ (อ.๑)
                     ให้ความคุ้มครองในกรณีผู้เอาประกันประสบอุบัติเหตุทำให้เสียชีวิต หรือสูญเสียสายตา มือ เท้า นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ข้างเดียวกัน ภายในกำหนด ๑๘๐ วัน นับแต่วันที่ประสบอุบัติเหตุ
          ๒. คุ้มครองการเสียชีวิต สูญเสียอวัยวะและทุพพลภาพ (อ.๒)
                     ให้ความคุ้มครองเหมือน อ.๑ โดยขยายรวมไปถึงการจ่ายเงินทดแทนรายได้ และการจ่ายเงินชดเชยการรักษาพยาบาล
          ๓. สัญญาแนบท้าย ฆาตกรรมและจลาจลฯ (ฆจ.๑ และ ฆจ.๒)
                     จะขยายความคุ้มครอง อ.๑ และ อ.๒ ในกรณีที่ผู้เอาประกัน
                     - ถูกฆ่า หรือถูกทำร้ายโดยเจตนา โดยผู้เอาประกันมิได้มีส่วนยั่วยุ หรือเข้าร่วมในการทะเลาะวิวาท
                     - ภัยสงครามกลางเมือง การปฏิวัติ รัฐประหาร การกบฏ การต่อต้านรัฐบาล
                     - การจลาจล และการนัดหยุดงาน
          ๔. ค่ารักษาพยาบาลเนื่องจากอุบัติเหตุ (อ.๓)
                     ให้ความคุ้มครองเมื่อผู้เอาประกันต้องเข้ารับการรักษาพยาบาลอันเนื่องมาจากอุบัติเหตุ ทั้งในกรณีเป็นคนไข้ในและคนไข้นอก บริษัทฯ จะจ่ายผลประโยชน์ต่อการบาดเจ็บครั้งเดียวกันตามค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นจริง
               โดยแต่ละครั้งผู้เอาประกันจะได้รับความคุ้มครองสูงสุดไม่เกินผลประโยชน์ตามทุนประกัน อ.๓ ที่ซื้อและทางบริษัทฯ จะให้ความคุ้มครองไม่จำกัดจำนวนครั้งของการบาดเจ็บในแต่ละปี

ข้อกำหนดการซื้อสัญญาพิเศษเพิ่มเติม อ. และ ฆจ.
         ๑. ผู้ขอเอาประกันที่มีอายุต่ำกว่า ๕ ปี (๑ เดือน - ๔ ปี) ซื้อได้เฉพาะ อ.๑ ไม่เกินทุนชีวิต และสูงสุดไม่เกิน ๓๐๐,๐๐๐ บาท
            ๒. ผู้ขอเอาประกันที่มีอายุ ๕-๑๙ ปี ซื้อ อ.๑ หรือ อ.๒ หรือ อ.๑+อ.๒ รวมกันได้ไม่เกินทุนชีวิต
            ๓. ผู้ขอเอาประกันที่มีอายุ ๒๐-๖๔ ปี มีข้อกำหนดดังนี้

            ๔. ทุนประกันของอุบัติเหตุต้องไม่ต่ำกว่า ๕๐,๐๐๐ บาท โดยมีข้อกำหนดทุนประกันอุบัติเหตุดังนี้

            ๕. บันทึกแนบท้าย ฆจ. ให้ซื้อเท่าทุนประกัน อ.๑ หรือ อ.๒ หรือ อ.๑+อ.๒ แต่สูงสุดไม่เกิน ๒ ล้านบาท
         ๖. ผู้ขอเอาประกันสามารถซื้อ อ.๓ ได้ไม่เกิน ๑๐% ของทุนชีวิต โดยต้องซื้อขั้นต่ำ ๑๐,๐๐๐ บาท และสูงสุดไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท

สรุปผลประโยชน์ อ.๑ อ.๒ และ ฆจ.

บันทึกแนบท้าย ฆจ.
         ขยายความคุ้มครอง อ.๑ และ อ.๒ ในกรณี
         ๑. ถูกฆ่า หรือถูกทำร้ายโดยเจตนา โดยผู้เอาประกันมิได้มีส่วนยั่วยุ หรือเข้าร่วมในการทะเลาะวิวาท
         ๒. ภัยสงครามกลางเมือง การปฏิบัติ รัฐประหาร การกบฏ การต่อต้านรัฐบาล
         ๓. การจลาจล และการนัดหยุดงาน

การกำหนดอาชีพสำหรับการประกันอุบัติเหตุ
         หลักเกณฑ์
              ๑. ให้ถือเอาลักษณะการปฏิบัติงานในระยะเวลาขอเอาประกันเป็นหลัก ในการคิดเบี้ยประกันอุบัติเหตุ
              ๒. บางอาชีพมีลักษณะงานมากกว่า ๑ ประเภท ให้ถือเอาลักษณะงานที่มี อันตรายสูงกว่าเป็นหลัก
              ๓. ให้แจ้งลักษณะอาชีพและสถานที่ประกอบอาชีพให้ชัดเจนเพื่อความสะดวกในการคิดเบี้ยประกัน
              ๔. กรณีที่ระบุชื่อร้าน โรงงาน บริษัท หรือสถานที่ประกอบการให้ระบุ ประเภทของธุรกิจนั้นๆ ด้วย

         ๑. อาชีพชั้น ๑ ได้แก่ ผู้ที่ทำงานไม่ต้องใช้กำลังกาย ประกอบอาชีพในสำนักงานหรือในที่อยู่อาศัย อาทิ
              (๑) ข้าราชการที่ไม่ใช่นายช่าง หรือผู้ที่ไม่ได้มีหน้าที่ออกปฏิบัติงานภายนอก
              (๒) พนักงานที่ปฏิบัติงานประจำภายในสถานที่ทำงาน ที่ไม่มีการใช้เครื่องมือ หรือเครื่องจักรกล หรือที่
              ไม่ได้ทำการค้าประเภทวัสดุก่อสร้าง หรือสินค้าประเภทอันตรายหรือไวไฟ เช่น
                  - เสมียนพนักงาน
                  - พนักงานพิมพ์ดีด
                  - พนักงานบัญชี ผู้ตรวจสอบบัญชี
                  - พนักงานธนาคาร
              (๓) ผู้ประกอบกิจการค้าขายประเภทของชำ เพชร ทองคำ หรือค้าขายสินค้าอื่น ที่ไม่ได้ติดต่อซื้อ
              หรือขายนอกสถานที่
              (๔) กรรมการและผู้จัดการบริษัท ร้านค้าประเภทพาณิชยกรรมหรืออุตสาหกรรม
              (๕) ผู้พิพากษา อัยการ หรือนักกฎหมาย
              (๖) เจ้าของรถ หรือเรือสาธารณะ ที่ไม่ได้ไปกับรถหรือเรือด้วย
              (๗) ครู อาจารย์ (ที่ไม่ใช่ครูพละ หรืออาจารย์พละ) นักบวช นักประพันธ์
              (๘) อาชีพอย่างอื่น ซึ่งมีลักษณะดังกล่าวในอาชีพชั้น ๑ นี้

         ๒. อาชีพชั้น ๒ ได้แก่ ผู้ที่ต้องปฏิบัติ หรือควบคุมงานภายนอกสำนักงาน หรือต้องออกตรวจตลาด
         ออกตรวจงาน รวมทั้งผู้ที่ทำงานในสำนักงานแต่ต้องใช้กำลังบ้าง อาทิ
              (๑) ศิลปิน นักดนตรี
              (๒) ผู้รับเหมาก่อสร้าง สถาปนิก ช่างเขียน
              (๓) ช่างถ่ายภาพยนตร์ ช่างถ่ายรูป
              (๔) แพทย์ พยาบาล (ที่ไม่ใช่ประจำในโรงพยาบาลโรคจิต)
              (๕) ทนายความ ทหาร ตำรวจ
              (๖) นายช่างรับเหมาติดตั้งเครื่อง
              (๗) ตัวแทน นายหน้า พนักงานเก็บเงินนอกสถานที่
              (๘) ผู้สื่อข่าว พนักงานรับส่งวิทยุ (ที่ไม่อยู่ประจำสำนักงาน)
              (๙) ช่างตัดผม แต่งผม เสริมสวย ตัดเสื้อ
              (๑๐) ช่างทำขนม พ่อครัว แม่ครัว
              (๑๑) พ่อค้าในตลาดสด (ที่ไม่ได้ทำการฆ่า หรือ ชำแหละสัตว์)
              (๑๒) พนักงานบริษัท หรือร้านค้าที่ใช้เครื่องมือ หรือเครื่องจักรกล ขนาดย่อม
              (๑๓) นักเคมี เภสัชกร (ที่ไม่ได้ทำการทดลอง หรือแยกธาตุเอง)
              (๑๔) ช่างปั้น ย้อมสี ทำบล๊อก
              (๑๕) วิศวกรโยธา วิศวกรไฟฟ้า วิศวกรเหมืองแร่ (เฉพาะนายงาน)
              (๑๖) ผู้จัดการบริษัท หรือร้านค้า ที่ทำการค้าประเภทอันตรายหรือไวไฟ
              (๑๗) อาชีพอย่างอื่นซึ่งมีลักษณะดังกล่าวในอาชีพชั้น ๒ นี้

         ๓. อาชีพชั้น ๓ ได้แก่ ผู้ที่ต้องใช้กำลังกายหรืออยู่กลางแจ้งมาก อาทิ
              (๑) ชาวไร่ ชาวนา ชาวสวน เกษตรกร
              (๒) คนขับรถ คนขับรถรับจ้างสาธารณะ และพนักงานประจำรถ
              (๓) คนงานท่าเรือ รวมทั้งผู้ใช้เครื่องทุ่นแรงต่างๆ
              (๔) สัตวแพทย์ หรือแพทย์ หรือพยาบาล คนยามในโรงพยาบาลโรคจิต
              (๕) คนงานก่อสร้าง ช่างไม้ ช่างปูน ช่างทาสี
              (๖) ช่างซ่อมวิทยุ โทรทัศน์ ช่างไฟฟ้า (ที่มิได้ปฏิบัติงานกับไฟฟ้าแรงสูง)
              (๗) อาสาสมัครประจำหมู่บ้าน หรือท้องถิ่น
              (๘) ช่างแกะสลัก ช่างฝีมือต่างๆ
              (๙) ช่างติดตั้งเครื่อง
              (๑๐) คนงานในโรงงานผลิตแก๊ส ช่างทำแก๊ส
              (๑๑) ช่างพิมพ์ หล่อตัวพิมพ์ ช่างหลอมเหล็ก ช่างบัดกรี ช่างทอง
              (๑๒) ช่างต่อรถ ช่างเครื่องยนต์ ช่างปืน ช่างที่ทำงานโดยเครื่องจักร
              (๑๓) ชาวประมง ที่ทำงานห่างจากฝั่งไม่เกิน ๓ ไมล์
              (๑๔) คนเฝ้าหม้อน้ำ คนงานในโรงเลื่อยไม้ คนงานในโรงงานทำภาชนะโลหะ
              (๑๕) คนงานทอผ้า และจักสาน คนงานฟอกหนัง
              (๑๖) คนงานในที่สูง หรือใต้พื้นดิน
              (๑๗) คนงานในเหมืองต่างๆ (ที่ไม่ได้ทำหน้าที่เกี่ยวกับการระเบิด)
              (๑๘) ช่างเป่าแก้ว ช่างกระจก
              (๑๙) นักกีฬาอาชีพ นักกีฬาสมัครเล่น (ที่ไม่ใช่การเล่นกีฬาเพื่อการออกกำลังกาย)
              (๒๐) นักเคมี เภสัชกร ที่ทำการทดลอง และแยกธาตุเอง
              (๒๑) นักแสดงภาพยนตร์ (ที่ไม่ใช่ประเภทรับเล่นบทผาดโผน)
              (๒๒) นักแสดงละครอาชีพ หรือนักกายกรรม
              (๒๓) พนักงานเดินเรือทุกประเภท
              (๒๔) นักบิน หรือพนักงานประจำเครื่องบินโดยสาร
              (๒๕) อาชีพอย่างอื่น ซึ่งมีลักษณะดังกล่าวในอาชีพชั้น ๓ นี้